Column van Bob

De Bob D’huez (let’s go to the alpe)            Nawoord op de 28 Columns van Bob

 

Zondag 6 Juni 2010

 

Tijdens de voorbereiding van Team BOL d’Huez in najaar 2009 belt Laaf. “Ik heb een bericht gekregen van een marathonloper uit Nootdorp, die zich graag bij ons wil aansluiten. Hij lijkt wel fanatiek. Verder ken ik hem helemaal niet. Wat denk jij?”. “Doe maar”, zei ik, “meer gekken dan we al hebben zijn er toch niet.” Oh vreselijke vergissing!!!

 

U heeft het al begrepen. Haagse Bob is vanaf 3 juni 2010 een hotemetoot. Jawel, een echte BoBo, een VIP, een echte belangrèke pegsaunlijkhèd. U weet wel, zo een waarvan je denkt: waah hep hè dat nu weâh an vedient? Nou, wij weten dat wel. Hij heeft gerend. Drie keer de Alpe op. Gerend of zijn leven er van af hing. En dat was natuurlijk ook zo. Heeft U Haagse Bob wel eens in levende lijve gezien? In het echie? Nee, nou bespaar u de moeite, want een atletisch figuur heeft Bob van zijn 7 maanden trainen nog net niet opgelopen. Zijn meissie schijnt te klagen dat hij zo is afgevallen. Dat zou ook best zo kunnen zijn, maar dat zegt dan ook meer over hoe hij er voorheen uitzag. Beschrijvingen schieten waarschijnlijk te kort. Vandaar volgt nu een lege regel.

 

Haagse Bob, doorzettingsvermogen, schrijftalent en humor kunnen we hem absoluut niet ontzeggen. Hoe houdt iemand het in vredesnaam zeven maanden lang vol? Zeven maanden lang elke week? Steeds maar weer een column schrijven? Soms wel meer dan een hele pagina? Volgens mij kun je daar meer geld mee ophalen dan met 3 keer de Alpe op rennen! Als je zoveel kan schrijven moet je toch echt van een andere planeet komen. En dan doet Bob dan ook. Hij woont in Nootdorp. Weet u waar dat ligt? Inderdaad, niet ver van Engelen. Maar volgens Haagse Bob toch nog een heil ènd rède. De Alpe d’Huez ligt volgens hem dichtegbè. Na die uitspraak moest hij dat natuurlijk bewèze, en dus troggelde hij van een klant een grote vierkante bestelwagen af en toverde hij vriend Niels uit de grote stad Den Haag. Ze tuften gezamenlijk in een strak schema naar de Alpe. Na een reis van bijna 24 uur, zo moet dat gevoeld hebben, werd aan de achterkant het terras uitgeklapt (handig zo’n hydraulische laadklep) en werd het interieur voor onze verbaasde ogen zichtbaar. Voorin een stapelbed met matrassen van een meter dik. Daarachter stond een groot eikenhouten bureau van Bob’s grootmoeder, dan kon hij tenminste nog effe een lekkâh stukkie schrève. Daar weer achter stonden de nodige koelboxen, die na inspectie vol met koud bier bleken te zitten. Wij maar denken dat het allemaal voor Niels was. Nee, Haagse Bob had het veel beter begrepen, het was voor de helft voor hem! Zaten wij daar een beetje stoer te doen in onze veel te kleine tentjes, te dunne rubbermatjes en onze te isotone sportdrankjes. Ik dacht met weemoed aan de vraag van Laaf: “Wat denk jij?”.

 

Maar lang treurden wij niet. Want waar Haagse Bob in onze centrale trainingen op het vlakke land het parcours altijd nog weer wist uit te hobbelen, wisten we in ieder geval zeker dat hij geen enkele keer die berg op zou komen. 14 kilometer met gemiddeld bijna 10% helling, dat gaat met zo’n lijf eenvoudig niet. Daar hoef je geen wiskunde voor gestudeerd te hebben. Dat staat in alle boekjes. Toch?

 

Mocht iemand besluiten om alle boekjes te herschrijven, dan lijkt ons dat een goed idee. Wij kunnen vast regelen dat u nog een mooie verblijfplaats krijgt, inclusief èkehâhte schrèfberau van grautmoedâh. Dan kunt u noteren dat indien het wiskundologisch zo is dat iemand lichamelijk niet een berg op kan rennen, het psychologisch toch mogelijk is om vaker omhoog te rennen dan menig gespierde breinaald. Krèg nâh de tandjes, goed gedaan Bop!

 

Alpe d’HuZes 2010 is nu geschiedenis, maar Haagse Bob, jij bent er voor eeuwig!

 

Geert Schouten