Wandelen, lopen, hardlopen, handbiken, wielrennen, voor alles geldt dat het een prestatie is als je één keer gaat en een kanjerprestatie is als je meerdere keren de Alpe d’Huez bedwingt.

 

Wandelen klinkt wel erg gezapig hoor, máár als je gemiddeld meer dan 5,5 km per uur klimt, heet dit gewoon “lopen” , dat is stevig doorstappen dus en dat mag je dan ook zo op de inschrijving vermelden.

 

De dagen van voorbereiding in Frankrijk zijn . . . . . .

je leeft helemaal toe naar dat hoogtepunt,

die enerverende en emotionele ontlading op de dag van het evenement.

al die vrijwilligers die voor het evenement in touw zijn;

het geeft het geheel een wel hele bijzondere lading.

 

Geweldige ervaring, zo ’s morgens in alle vroegte, in 2011 dus al om 04.30 uur, te starten. In de eerste bochten, overigens ook de zwaarste, lopen in het schemerdonker langs die honderden kaarsen in elke bocht. Die branden ter nagedachtenis aan dierbaren, die de strijd tegen kanker hebben verloren of voor hen die nu aan het vechten zijn en natuurlijk ook voor diegene die kanker hebben overleefd.

 

Even terzijde, maar niet onbelangrijk, het is ook aardig koud zo in die vroege uurtjes. Vorig jaar ben ik om 04.30 uur afgezet bij de start in mijn korte en een maatje te kleine runningtight. Ik had wel een strak plan, maar zo strak  .

 

In die kou, 0-3 graden, begin je dan al met afzien en je hebt nog geen meter gelopen.

Mijn les voor de eerste klim op 9 juni 2011 beenwarmers, een lekker warm jack en een paar thermische handschoenen en misschien een petje op. Al was het maar voor de wachttijd.

 

Natuurlijk heb je voor de eerste klim voldoende gegeten, Ik zelf neem een paar bruine boterhammen met pindakaas, een paar kommen thee. Voor onder het lopen in een klein rugzakje een paar krentenbollen uit Nederland, die blijven echt wel een week lekker, een paar pakjes sultana en een flesje water. Voor de latere beklimmingen is wat druivensuiker wellicht een idee.

 

Fantastisch dat je onderweg tijdens het lopen in alle bochten uitbundig aangemoedigd wordt en . . . . . . dat die zelfde mensen er bij je tweede, derde, vierde, vijfde en zesde beklimming ook nog staan. Dat is ook zeker de complimenten waard, ook voor hen geldt dus “opgeven is geen optie!”

 

Als je door de finish komt, een belevenis op zich met die roze dames en de man in paars, loop je naar de plaats waar de pendelauto’s staan opgesteld, om zo snel mogelijk weer naar beneden gebracht te worden en aan je volgende klim te beginnen. De tijd dat je onderweg naar beneden bent, gebruik je om te rusten en voeding tot je te nemen, heel belangrijk die brandstof voor je volgende klim.  Niet vergeten dus voldoende te eten.

 

Afhankelijk van het aantal keren dat je gepland hebt, kun je natuurlijk wat meer rust nemen, maar je zal zien, eenmaal aan de gang, dan wil je die berg nog graag een extra poepie laten ruiken. Het geeft sowieso een ongekende voldoening als je supporters verrast worden met een onverwacht extra “klimmetje”.

 

Hoe meer klimmen hoe vermoeider je wordt en dus ook labieler. Ik zelf liet tijdens de derde en vierde klim regelmatig mijn tranen de vrije loop. Dat kan, dat mag, dat hoort bij de ontlading en iedere keer wel een hand op je schouder, een bemoedigend woord van een andere loper, fietser of supporter, nooit alleen, schitterend!

 

En dan maar door met lopen, lopen, lopen, lopen, lopen, lopen en nog eens lopen

Tot op de berg der bergen.